NIEUWE BLOG ! ! !

Nieuwe recensies voortaan op:

www.misdaadromans.blogspot.com

Carlo Lucarelli : Bijna blauw * * * *

De Italiaanse auteur Carlo Lucarelli heeft al aardig wat geschreven, waarvan bar weinig de Nederlandse vertaling heeft gehaald. Afgaand op Bijna blauw kan dit gemis haast geen kwalitatieve oorzaak hebben, want een bijzonder boek mogen we dit toch wel noemen.

Drie karakters met elk hun eigen vertelperspectief vormen de bouwstenen van deze spannende misdaadroman. Grazia Negro is de nog relatief onervaren inspecteur, Simone is de blinde jongeman en het derde personage is de obligate psychopathische seriemoordenaar.

Grazia ontdekt een verband in een reeks lugubere, gewelddadige moorden. Zonder hulp zal het haar niet lukken de zaak op te lossen. Simone zit hele dagen achter zijn scanner en pikt diverse verdachte gesprekken uit de lucht. Ongewild wordt hij min of meer getuige in de moordzaak.

Op buitengewoon boeiende wijze vertelt Lucarelli het verhaal vanuit de drie eerdergenoemde gezichtspunten, waarbij die van de blinde man bijzonder knap verwoord is. Zijn wereld van geluiden en geuren wordt gek genoeg omgezet in vormen en kleuren, waardoor het geheel een dromerige realiteit krijgt. Met name dit aspect geeft het boek een prachtige meerwaarde. De spanning in het verhaal neemt langzaam toe, naarmate de paden van de drie karakters elkaar dreigen te doorkruisen.

Kortgezegd: Bijna blauw is een knapgeschreven spannende thriller met een mooie droevige ondertoon. Graag meer vertaald werk van deze auteur!

Uitgeverij: Prometheus © 2007
Oorspronkelijke titel: Almost blue © 1997

Kees van Kooten : Tijdloos ouderwets * * *

Het nieuwe boekje van Kees van Kooten is net als vele voorgangers een verzameling columns, niets meer en niets minder. Negen korte vertellingen die deels ook in Humo zijn verschenen.

In 1969 publiceerde Kees van Kooten zijn eerste bundel. Nu, exact 40 jaar later, ligt Tijdloos ouderwets in de boekhandel met een leuke cover. Wellicht bedoeld als persiflage op al die ‘literaire thrillers’ met wulpse vrouwenlichamen op de cover welke de laatste tijd en masse op de markt worden geplempt?

Nee, toch niet.
De foto komt ter sprake in het eerste verhaal over de onanerende jeugd van vroeger, die behoorlijk meer fantasie nodig had dan de puberende generatie van tegenwoordig.

De midgetgolfende familie, de verkeerde vrienden, de vergane Franse cultuur, de genante vliegreis, de wanstaltige kleur oranje, de oeroude Franse middenstand, de ode aan de broer, de hoge bloeddruk. Zo op het oog een rij losse onderwerpen, maar aaneengeschakeld door een rode draad: ze bevatten elk een zekere vorm van ‘bekentenis’ van de auteur.

Middels zijn virtuoze taalgebruik weet Van Kooten elk onderwerp te vormen tot een warm en zoet relaas dat soms neigt naar ‘opa vertelt’, een enkele keer ontspoort, maar overwegend weet te amuseren en vertederen.

Uitgeverij: De bezige bij © 2009

Fred Vargas : De eeuwige jacht * * * * *

De Franse auteur Fred Vargas heeft met De eeuwige jacht wederom een meesterwerk geproduceerd. Het lijkt alsof het haar gemakkelijk afgaat, maar er zijn verdomd weinig auteurs die boek na boek dit niveau weten te handhaven. Niet voor niets worden haar misdaadromans vertaald in zo’n veertig talen. In Nederland is dit haar achtste boek; het vijfde met Commissaris Adamsberg en zijn onnavolgbare ploeg agenten.

Twee klerenkasten wordt de keel doorgesneden. Een hoogbejaarde moordenares ontsnapt uit de gevangenis. Een nieuwe agent met dichterlijke aspiraties meldt zich bij de ploeg van Adamsberg. Maandenoude graven van maagden worden geschonden. Herten worden afgeslacht. Een boek uit 1663 bevat een zeer speciaal recept.

Zijpaadjes die Vargas op wonderbaarlijke wijze tot een ongelooflijke snelweg weet samen te smelten.

Vrijwel geen enkel personage is normaal te noemen. Ieder heeft zijn of haar eigen merkwaardige karaktertrekken en bijzondere capaciteiten. Het is een rariteitenkabinet zonder door te slaan naar het karikaturale. De interactie tussen de personages is beeldend, de dialogen levendig en hilarisch. Vargas schrijft met veel gevoel en melancholie. Het is belangrijk dat elke woord gelezen wordt om haar unieke literaire en poëtische stijl te onderkennen. Een alineaatje overslaan is uit den boze. Stijl is bij Vargas even zo belangrijk, zo niet belangrijker dan plot.

Een schitterend boek, mooi uitgegeven, met een beetje vreemde coverfoto.

Uitgeverij: De Geus © 2009
Oorspronkelijke titel: Dans les bois éternels © 2006

Theresa Schwegel : De veroordeelde * * *

Dit is het derde boek van de Amerikaanse Theresa Schwegel en het eerste dat in het Nederlands vertaald is. Ze heeft voor theater gewerkt als scenarioschrijver, regisseur en actrice onder andere in stukken van David Mamet, niet de minste. Een veelbelovende basis voor een carrière als auteur.

De veroordeelde is in de tegenwoordige tijd geschreven oftewel elke gebeurtenis vindt nú plaats. Hierdoor wordt de lezer chronologisch meegesleurd in de crisis. Crisis? Jazeker. Het gaat niet echt lekker met de familie McHugh. Moeder Leslie zit in een lichte depressie en kan nog maar moeizaam communiceren met haar man Craig en hun dochter Ivy. Craig is rechercheur en is verwikkeld in een undercoverzaak die een beetje uit de hand loopt. Ivy is behoorlijk irritant aan het puberen en heeft connecties met verkeerde vrienden. Een en ander hangt natuurlijk samen en dreigt het toch al niet zo gezapige gezinsleven nog verder te laten ontsporen.

De verhaallijnen krijgen langzaam vorm, de spanning is op sommige momenten onderhuids voelbaar, de ontwikkeling en uitwerking richting de apotheose stellen enigszins teleur. Halverwege het boek verwacht je een uitspatting in emoties, maar Theresa Schwegel weet de hogere versnelling niet te vinden. Ze kan goed schrijven en weet op realistische wijze de personages vorm te geven, maar verhaaltechnisch blijft er te weinig hangen om achteraf te kunnen beweren dat dit een heel goed boek is.

Uitgeverij: Sijthoff © 2009
Oorspronkelijke titel: Person of interest © 2007

Paolo Giordano : De eenzaamheid van de priemgetallen * * * * *

Paolo Giordano heeft vorig jaar op 26-jarige leeftijd de prachtige roman De eenzaamheid van de priemgetallen de wereld in geslingerd. De poëtische titel dekt de lading volledig, wat overigens pas geconcludeerd kan worden na het lezen van deze magistrale debuutroman.

Het is moeilijk om de schoonheid van het verhaal in enkele volzinnen te schetsen. Het begint in 1983 en eindigt in 2007. We volgen in tijdsprongen de levens van Alice en Mattia, beide getekend in hun verdere leven als gevolg van gebeurtenissen in hun kinderjaren. Paolo Giordano ontleedt uiterst geraffineerd de psyche van twee pubers en vervolgens hun stappen naar volwassenheid. Twee bijzondere personages die zich niet wensen te conformeren aan de massa, hun eigen weg zoeken, moeizaam toenadering tot anderen vinden, enorme innerlijke gevechten met zichzelf voeren en problemen niet wensen uit te praten.

Haast nonchalant weet Giordano deze moeilijke zaken aan het papier toe te vertrouwen. Er wordt veel gesuggereerd zonder het op te schrijven, maar de geconcentreerde lezer voelt het perfect aan en laat zich moeiteloos meeslepen in het drama. Dit boek gaat over droevige herinneringen, onbereikbare liefde, melancholie, kortom alle donkere menselijke emoties. En dat zonder ook maar één moment clichématig, zoetsappig of al te somber over te komen. Giordano schrijft betoverend, haast verslavend, met veel gevoel en inlevingsvermogen, maar ook ingetogen, terughoudend, zonder overdrijving, realistisch.

Paolo Giordano schijnt met dit boek continu in Italiaanse bestsellerlijsten te staan en heeft er een van de belangrijkste literaire prijzen mee gewonnen. Het zou gek zijn als het niet zo was.

De eenzaamheid van de priemgetallen zal ongetwijfeld in menige top 10 van 2009 komen te staan!

Uitgeverij: Cargo © 2009
Oorspronkelijke titel: La solitudine dei numeri primi © 2008

John Grisham : De getuige * * *

De nieuwe John Grisham is de oude John Grisham, althans daar doet hij flink zijn best voor. Geen geneuzel zoals in zijn “romans”, want met De getuige is hij weer down-to-earth bij het legal-thriller genre. De opzet van het verhaal doet denken aan de tijden van weleer. Advocaat van de duivel, De rainmaker, In het geding, noem ze maar op. Alleen heeft John een ietsiepietsie klein dingetje vergeten: een spannende plot…

De jonge net afgestudeerde underdog tegen de grote firma, dat thema is Grisham wel toevertrouwd. Kyle McAvoy ís zelfs nog niet eens afgestudeerd als hij wordt gedwongen in dienst te treden bij het mega-advocatenkantoor Scully & Pershing. McAvoy heeft geen keus als hij wordt gechanteerd met wat onfrisse videobeelden uit zijn verleden. Zijn opdracht is het infiltreren in het advocatenkantoor om zodoende geheime gegevens te bemachtigen die miljarden waard zijn.

De ouderwetse Grisham zou de lezer af en toe naar adem doen happen; hij zou onverwachte konijnen uit hoge hoeden toveren. Deze keer is er echter in geen velden of wegen ook maar één konijn te ontdekken. Daar staat tegenover dat John Grisham wat schrijfstijl betreft het nog niet verleerd is. Helder, krachtig, to-the-point en lekker vlot leesbaar. Onveranderd is ook de typisch Amerikaanse politieke correctheid en het belerende (christelijke) toontje.

De getuige zal weer met pallets tegelijk de boekhandels ingereden worden en zijn weg vinden naar de thrillerliefhebbers. “De koning van de legal-thriller” zal er in grote letters bijgeschreven staan, of een kreet van gelijke strekking. Maar de échte thrillerkenners weten dat Grisham links en rechts al meerdere malen is ingehaald.

Uitgeverij: Bruna © 2009
Oorspronkelijke titel: The associate © 2009

Michael Gregorio : Kritiek van de criminele rede * * * *

Het echtpaar Michael G. Jacob en Daniela De Gregorio besloten niet alleen hun naam, maar ook hun literaire krachten te bundelen. Zo ontstond de auteur Michael Gregorio en hun eerste roman Kritiek van de criminele rede, geschreven in 2006 en nu vertaald in het Nederlands. Een docent Engels en een docente filosofie, daar moet wel iets moois uit kunnen komen. En dat is ook gebeurd. Hun eerstgeborene is een historische thriller van hoog niveau geworden.

Wie bij het woord ‘historisch’ denkt aan ellenlange verhandelingen en saaie geschiedenislessen, moet direct gecorrigeerd worden. Niets van dit alles. Goed gedoceerde spanning en boeiende dialogen voeren de boventoon.

Het verhaal speelt zich af in het Pruisische rijk begin 1804, tijdens een strenge winter. Hanno Stiffeniis is een jonge magistraat wiens hulp wordt ingeroepen bij het oplossen van een serie moorden in Köningsberg, woonplaats van de beroemde filosoof Immanuel Kant. Zeven jaar geleden heeft Hanno (destijds ook student van Kant) deze plaats verlaten en met gemengde gevoelens keert hij terug.

Wat volgt is een spannend moordonderzoek, waarbij Stiffeniis wordt bijgestaan door Immanuel Kant zelf en enkele andere tot de verbeelding sprekende personages. Terwijl een deel van de bevolking als oorzaak naar de duivel wijst, menen anderen dat spionnen van Napoleon een rol spelen. Het wordt Stiffeniis niet gemakkelijk gemaakt. Alsof het niet genoeg is, komt ook een indringende gebeurtenis uit zijn vroegere leven bovendrijven; een emotionele familiezaak die buitengewoon knap in het verhaal wordt verweven.

De titel is een verwijzing naar eerdere werken van filosoof Kant. Kennis hiervan is niet noodzakelijk, hoewel even op internet surfen geen kwaad kan.

Kritiek van de criminele rede is een boeiende en duistere misdaadroman. Het taalgebruik is niet moeilijk, maar geeft wel blijk van intelligente inzichten op zowel psychologisch als filosofisch niveau. Het is evident dat de auteurs gedegen onderzoek hebben gedaan naar de historische achtergrond waartegen deze roman is gesitueerd. Tevens is het bijzonder knap dat ze elke vorm van droge feitenopsommingen weten te vermijden en de lezer toch een goed tijdsbeeld geven. De dialogen zijn sprankelend en de personages bijna levensecht.

Het volgende boek met magistraat Hanno Stiffeniis in de hoofdrol is reeds geschreven: Days of Atonement. (Ondertitel: As Napoleon invades, murder stalks the streets of Prussia). Het is te hopen dat de vertaler bereid is overuren te draaien, zodat we snel deze prachtige reeks kunnen opbouwen.

Uitgeverij: Querido © 2008
Oorspronkelijke titel: Critique of criminal reason © 2006

Pietro Grossi : Vuistslagen * * * *

Vuistslagen. Een metafoor voor de krachtige groeistuipen tijdens de adolescentie. In het eerste verhaal van deze bundel schetst Pietro Grossi in helder taalgebruik deze verwarrende periode. De ik-persoon is een schoolgaande nerd die zichzelf ontstijgt door in het geheim een bokslegende te worden zonder ook maar één wedstrijd te spelen. Als het dan zover komt, krijgen de letterlijke vuistslagen hun eerder genoemde figuurlijke betekenis.

Het tweede verhaal beschrijft de uiteenlopende ontwikkeling van twee broers, waarbij paarden een belangrijke rol spelen. Het derde en afsluitende verhaal heeft licht surrealistische trekjes en betreft de vergankelijkheid van vriendschappelijke relaties.

Drie prachtige kleine schilderijen met veel meer diepgang dan op het eerste oog zichtbaar is. Wonderschone vertellingen die ondanks hun simpliciteit perfect de kern van hun boodschap weten te raken.

Het wachten is op de magistrale roman van deze relatief jonge Italiaanse auteur, die nu al bewezen heeft de sterren van de hemel te kunnen schrijven.

Uitgeverij: Van Gennep © 2007
Oorspronkelijke titel: Pugni © 2006

Dimitri Verhulst : De helaasheid der dingen * * * * *

Het Vlaams is een verrijking van het stugge Nederlands. Een bewijs voor deze stelling is De helaasheid der dingen. Een roman - of een verzameling korte verhalen met rode draad - welke een waar genot is om te lezen. Woorden en zinnen die in het Algemeen Beschaafd Nederlands misschien niet altijd als correct bestempeld zouden worden, zijn door Dimitri Verhulst op een levendige wijze aan het papier toevertrouwd en spatten er met veel enthousiasme weer net zo gemakkelijk vanaf. De lezer wordt bedolven onder deze warme proza-douche, die hem hardop laat schateren en even later weemoedig doet knikkebollen. Het is een perfect op elkaar afgestemde mengelmoes van emoties.

De toon is gelijk gezet nog voordat de inhoudsopgave voorin is bereikt. We lezen: “De eventuele gelijkenis van bepaalde personen in dit boek met bestaande personen berust op louter mensenkennis.”

Dimitri Verhulst beschrijft in 12 hoofdstukken de familietoestanden in (met name) zijn jeugd in het Vlaamse Reetveerdegem, alwaar hij in één huis verbleef met grootmoeder, vader en drie ooms. Deze verblijfplaats werd hoofdzakelijk gebruikt voor het uitslapen van de roes, volgend op soms dagenlang durende kroegentochten. Verhulst weet met zijn scherpe pen zelfs bij de meest nuchtere geheelonthouder sympathie op te wekken voor zijn zotte familie.

De helaasheid der dingen is een meesterwerk en niet minder dan dat. Hilarisch, treurig, herkenbaar, shockerend, lachwekkend, adembenemend. Soms haast een opeenhoping van schitterende oneliners. Literatuur van de bovenste Vlaamse plank!

Uitgeverij: Contact © 2006

Isa Maron : Passiespel *

Olga is het beu. Okee, ze heeft een goede baan, twee gezonde kinderen, een begripvolle echtgenoot, leest de Telegraaf en doet dwangneurotisch mee aan de Staatsloterij. Niks aan de hand, zou je zeggen. Maar nee: de sex valt tegen.
Hè, verdorie!

Aldus het begin van Passiespel, de “erotische thriller” van Isa Maron. Ondertitel: “Een jonge vrouw laat zich vangen in de wereld van de duistere seks. Hoe ver zal ze gaan?”
De duistere seks! Oeoehhh, spannend!

Hoe gaat het verhaal verder? Nou, Olga gaat lekker vreemd en haar man vindt het allemaal best. Sterker nog: hij wil weten hoe het is gegaan. Is deze man een naïeve sukkel? Schijt een beer in het bos?
Het gaat van kwaad tot erger, want richting de sm. En wat blijkt: Olga had een moeilijke jeugd. Dat verklaart natuurlijk alles.

Dit boek had ook uitgegeven kunnen worden als deel 1261 uit de Bouquetreeks. Een paar tenenkrommende citaten ter illustratie:
Blz 11: Zijn blik viel door haar ogen rechtstreeks in haar maag, waar hij onrustig heen en weer bleef fladderen.
Blz 61: Olga knipperde met haar ogen. Ze probeerde heel erg om niet naar zijn enorme erectie te kijken.
Blz 130: Hij lag als een krakende laag ijs over iedere porie van haar lichaam.

Isa Maron (pseudoniem) werkt bij een adviesbureau, zo lezen we op de achterzijde. Ze doet er goed aan om deze beroepsuitoefening als hoofdactiviteit te blijven behouden.

Uitgeverij: Karakter Uitgevers © 2008

Eduardo Mendoza : De wonderbaarlijke reis * * * *

Een historische misdaadroman, een religieuze parabel, geschiedkundige fictie, blasfemische novelle… Dit boek is het allemaal niet.
Sommige humoristische zinnen doen zelfs af en toe aan Monty Python’s Life of Brian denken, maar dat zou de schrijfkunsten van Eduardo Mendoza tekort doen. Zoals we uit de afsluitende noot van de auteur kunnen opmaken, is er voor deze roman zeer gedegen onderzoek verricht.

Wat is De wonderbaarlijke reis dan wel?

Niks minder dan een prachtige roman die zowel de gelovige als de atheïstische lezer kan bekoren.

Filosoof Pomponius Flatus vertelt zelf zijn wonderlijke reisverhaal, dat zich afspeelt aan het begin van onze jaartelling. In eerste instantie is hij nog op zoek naar geneeskrachtig water. Overal waar hij komt drinkt hij van de plaatselijke waterbron, wat hem louter darmproblemen en winderigheid oplevert. In Nazareth aangekomen, wordt hij betrokken bij het oplossen van een moord. Een plaatselijke timmerman wordt van deze moord verdacht. Jezus – de nog jonge zoon van deze timmerman - weet Pomponius over te halen een onderzoek op te starten om zodoende de onschuld van zijn vader te kunnen bewijzen.

Wat volgt is een fascinerende mengeling van fictie, geschiedkundige feiten en personages, filosofische overwegingen en een ongelooflijk knappe plot. Dat alles wordt met de nodige relativerende humor samengesmeed tot een mooie roman van literair hoogstaand niveau. Eenmaal uitgelezen blijft het verhaal nog een tijdje prettig in het achterhoofd sluimeren.

Uitgeverij: Arena © 2008
Oorspronkelijke titel: El asombroso viaje de Pomponio Flato © 2008

Robert Harris : Geest * * * *

‘Tijdens het premierschap van Tony Blair was Harris lange tijd een graag geziene gast op 10 Downing Street’, staat er op de achterzijde van deze schitterende politieke thriller. De auteur zal daar vast en zeker de nodige inspiratie hebben opgedaan, als ook tijdens zijn verleden als politiek verslaggever. Wie bij het woord ‘politiek’ al begint te gapen, moet (in dit geval) even wakker geschud worden. Geest is geen saaie leesstof, maar een spannende licht-satirische kijk op de nadagen van een Britse ex-premier.

Adam Lang – de ex-premier - neemt een ghostwriter in dienst om zijn memoires te schrijven. Nadat deze dodelijk verongelukt, wordt er snel een nieuwe ghostwriter aangenomen, zodat de deadline van het boek gehaald kan worden. Onbedoeld komen er details uit het verleden naar boven, die Adam Lang in een kwaad daglicht zouden kunnen zetten.

Meer van de plot prijsgeven zou het leesplezier bederven. En dat laatste zult u zeker hebben. Robert Harris weet het verhaal uitermate spannend te vertellen, mét levensechte personages, mooie dialogen en zónder goedkoop effectbejag of kunstmatige cliffhangers. Zelfs op de laatste pagina’s laat Harris het hart van de lezer nog even sneller kloppen. Voorwaar een knappe prestatie.

Uitgeverij: Cargo © 2007
Oorspronkelijke titel: The Ghost © 2007

David Sedaris : Wanneer je omringd bent door vlammen * * * *

Heeft u even genoeg van adembenemende thrillers of vuistdikke romans? Dan is hier de remedie. Na het lezen van dit boek bent u tevens weer helemaal ontspannen en kunt u de hele wereld aan. De oorzaak: lachen is gezond, en David Sedaris weet als geen ander deze emotie teweeg te brengen.

Wanneer je omringd bent door vlammen is een prachtige verzameling korte verhalen, uit het leven (van David Sedaris) gegrepen, flink aangedikt en buitengewoon humoristisch. De glimlach wordt regelmatig afgewisseld met de wat uitbundigere variant. Uw kamergenoot zal vragen waarom u zo hardop moet lachen, maar de hilariteit die Sedaris aan het papier weet toe te vertrouwen laat zich moeilijk reproduceren. Je moet het gewoon zelf lezen.

Verdeeld over 225 bladzijden worden er 21 korte verhalen verteld. Daarná volgen er nog eens 75 bladzijden, getiteld ‘Het rokersgedeelte’, waarin de auteur verslag doet van de maanden volgend op het besluit om te stoppen met roken. Op onnavolgbare wijze kan Sedaris het lógisch laten klinken dat een langdurig verblijf in Japan het beste is om van deze verslaving af te komen. (Tevens wordt ook de boektitel ineens wat duidelijker.)

Volgens de achterzijde van het boek wordt David Sedaris (in de VS) gezien als dé moderne meester van het korte verhaal. Dit is zijn zesde verhalenbundel. Niet alleen zijn gevoel voor komische situaties, maar ook de intelligente wijze waarop hij dit weet te verwoorden, zorgen ervoor dat dit veel meer is dan een samenraapsel van columns. Nee, dit is proza van een hoog literair niveau.

Uitgeverij: Lebowski © 2008
Oorspronkelijke titel: When you are engulfed in flames © 2008

Elvin Post : Geboren verliezers * * * *

Geef Geboren verliezers aan een filmregisseur als Quentin Tarantino en hij zal er weinig tot geen moeite mee hebben dit om te zetten tot een volwaardig filmscenario. Elvin Post schrijft zo beeldend dat de fantasie maar licht geprikkeld hoeft te worden om het verhaal voor je ogen af te zien spelen.

Er zijn vele karakters in het boek waarop de titel van toepassing is, niet zelden omdat zij zich in criminele sferen bewegen. Romeo Easley heeft zich uit het misdadige circuit los weten te maken. Hij verkoopt tweedehands tijdschriften op straat en is verliefd op een vrouw uit een onbereikbare sociale klasse. Zijn broer werkt nog voor drugsdealer Sean Withers. (Deze laatste is ondanks zijn slechtheid een verrukkelijk personage met de beste oneliners.)

Vanuit dit startpunt ontwikkelt zich een verhaal wat door Elvin Post op mooie, melancholische en humoristische wijze wordt voorgedragen. Rake typeringen, schitterende dialogen, onvermijdelijke plotontwikkelingen, het klopt allemaal.

Elvin Post heeft met Geboren verliezers wederom een bestseller geschreven die in elke boekhandel waar ook ter wereld niet zou misstaan.

Uitgeverij: Anthos © 2008

Andrea Camilleri : De eerste zaak van Montalbano * * * *

Een klein boekje, een kleine recensie.
Oorspronkelijk in Italië gebundeld met nog twee andere verhalen. (Komen die straks ook elk in een apart boekje hier uit? Hm…)

In De eerste zaak van Montalbano worden we op een verrukkelijke wijze geconfronteerd met de ontstaansgeschiedenis van commissaris Montalbano en enkele andere personages. Voor de liefhebbers van Andrea Camilleri een feest van herkenning.

Het verhaal begint met de promotie en overplaatsing van Montalbano naar Vigàta. Hij stoot meteen op een onaangename zaak, waarbij de kleinzoon van een maffialeider is betrokken. Een uitdaging om deze flapdrol voor zijn daden te straffen, daar hem uit diverse hoeken de hand boven het hoofd wordt gehouden. Het is Montalbano wel toevertrouwd dit tot een verrassend en min of meer rechtvaardig einde te brengen.

Ondanks de beperkte omvang is dit boek een genot om te lezen. Een sprankelende schrijfstijl, een flinke dosis humor, een heerlijk eigenwijze commissaris, onwaarschijnlijk goede dialogen, kortom: een echte Camilleri.

Uitgeverij: Serena Libri © 2008
Oorspronkelijke titel: La prima indagine di Montalbano © 2004

Charlie Huston : Aas * *

Op de voorkant van Aas staat een quote van Harlan Coben: “Wauw! Meedogenloos, gewelddadig, scherp en briljant.” Meer in overeenstemming met de werkelijkheid zou zijn: “Mwah! Redelijk onderhoudend, sporadisch spannend en met veel gevloek.” (Maar dat verkoopt natuurlijk voor geen meter.)

Gevloekt wordt er behoorlijk in deze harde thriller van Charlie Huston. ‘Kut, kut, kut,’ is een vaak voorkomende zin. Weinig verheffend, zeker, maar wel to-the-point. Huston gebruikt geen moeilijke woorden, maar zegt gewoon waar het op staat. Keihard en recht voor zijn raap. Wordt iemand door zijn hoofd geknald? Dan staat er dat er iemand door zijn hoofd wordt geknald. Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan. Gevolg is wel dat er weinig diepgang in de karakters zit, ook niet in de dialogen. En de ontwikkeling in het verhaal stelt teleur.

Het verhaal? Hank Thompson is een aan lager wal geraakte barkeeper. Vroeger een honkbalbelofte (op de achterflap is baseball foutief vertaald als basketbal…) en tegenwoordig een alcoholist. Maar met een goed hart, want hij past op de kat van de buurman. Diverse personen zijn naar deze buurman op zoek en hebben een donkerbruin vermoeden dat Hank er wel eens iets meer van af zou kunnen weten. Hank wordt afwisselend achtervolgd en in elkaar gemept door plaatselijke criminelen, Russische gangsters en een corrupte inspecteur. Het hek is van de dam en al gauw zijn de lijken niet meer te tellen.

Er staan iets te veel slordige drukfouten in dit boek. Advies aan de uitgever: volgende keer hieraan meer tijd besteden dan aan al die lovende citaten van derden op de (binnen-)flap. Advies aan de lezer: neem deze citaten met een flinke korrel zout.

Uitgeverij: Mynx © 2008
Oorspronkelijke titel: Caught Stealing © 2004

Esther Verhoef : Alles te verliezen * * *

Op de achterflap van Alles te verliezen prijkt een mooie foto van Esther Verhoef. Ze ziet er – met alle respect – lekker uit. De voorkant van haar nieuwste thriller ziet er nog lekkerder uit. En het boek zelf leest ook erg lekker weg.
U hoort het. Het sleutelwoord is lekker.

Hoofdpersonage Claire heeft het goed voor elkaar. Deze aantrekkelijke jonge vrouw woont redelijk afgelegen met man, twee dochters en wat dieren in een riant verbouwde boerderij. Huisje, boompje, beestje. Gezellig.
Dan komt de kink in de kabel. Het is een thriller, nietwaar?
Het niet zo lekkere verleden van Claire komt bovendrijven en de toekomst van haar gezapige leventje komt op de helling te staan.

De dagelijkse beslommeringen worden vaak en soms uitgebreid beschreven. Een deel van het lezerspubliek verkrijgt hierdoor een optimale identificatie met Claire, een ander deel kan zich er mogelijk aan storen. Daar staat tegenover dat mede hierdoor het verhaal van begin tot eind een hoog realiteitsgehalte heeft.

Esther Verhoef weet op indringende en hartverwarmende wijze een haast levensecht personage weg te zetten. Veel superverrassende wendingen mogen niet verwacht worden; het verhaal is ongecompliceerd, doeltreffend, vlot leesbaar… gewoon lekker.

Uitgeverij: Anthos © 2008

Domenico Cacopardo : De zaak Gaetano Chillè * *

De kleine uitgeverij Serena Libri weet zich tussen de grote jongens staande te houden door overwegend mooie vertalingen uit te geven van Italiaanse (misdaad)romans. Het debuut van Domenico Cacopardo uit 1999 is onlangs aan het assortiment toegevoegd.

Op de voorkant van De zaak Gaetano Chillè staat “Italiaanse thriller”, wat niet helemaal de lading dekt vanwege de uitermate weinig aanwezige spanning. De foto is een raadselachtige keuze, daar de link met de inhoud totaal ontbreekt. Dit boek is namelijk een politiek epos dat zich voornamelijk afspeelt in het jaar 1911, met uitzondering van de laatste hoofdstukken.

In die tijd heerste er nog een duidelijk onderscheid tussen de bovenlaag (notabelen, hoge officieren) en de onderlaag (burgers, gepeupel). Eén van de hooggeplaatste figuren is Gaetano Chillè, die zijn rentmeester doodschiet. Het daaropvolgende onderzoek van enkele carabinieri moet zo snel mogelijk in de doofpot gestopt worden. Dat verloopt helaas niet zo vlekkeloos.

Duidelijke plotlijnen zijn moeilijk te ontwarren, niet in de laatste plaats door de vele namen die de lezer rond de oren vliegen. Het verhaal leest soms als een geschiedenisboek, een krantenbericht of een juridisch notarieel stuk. Niet verwonderlijk aangezien de auteur gewend is juridische artikelen te schrijven vanwege zijn professie. Er wordt van de hak op de tak gesprongen en de samenhang is verwarrend. De recensent in kwestie is regelmatig de kluts kwijt, dat mag u gerust weten.

Bent u echter extreem geïnteresseerd in de Italiaanse politieke gang van zaken zo net voor de Eerste Wereldoorlog dan mag u een extra ster aan bovenstaande waardering toevoegen.

Uitgeverij: Serena Libri © 2008
Oorspronkelijke titel: Il caso Chillè © 1999

Andrea Camilleri : Het ABC van de maffia * *

CAMILLERI
De auteur van Het ABC van de maffia is bij de meeste bekend door zijn mooie misdaadromans met commissaris Montalbano in de hoofdrol. Dit boek hoort niet in die reeks thuis.

NIEUW AMSTERDAM
Deze uitgever heeft het aangedurfd om dit boek uit 2007 te vertalen en noemt het “een meeslepend verhaal”, wat het helaas niet is.

WOORDENBOEK
De titel verklapt daarentegen hoe dit boek gezien moet worden: een verklarende woordenlijst van zo’n 60 begrippen.

PROVENZANO
Behalve dat deze begrippen inzicht verschaffen in algemene maffiapraktijken (op Sicilië), schetsen ze vooral het voortvluchtige leven van maffiabaas Provenzano.

CONCLUSIE
Andrea Camilleri heeft zijn best gedaan om alle papiersnippers van Provenzano te ordenen, maar een levendig geheel is het niet. Dat pretendeert Camilleri zelf overigens ook niet. Het lezen van een willekeurige encyclopedie levert evenveel plezier op, edoch weet Camilleri er heel af en toe iets meer van te maken door zijn licht sarcastische ondertoon.

Uitgeverij: Nieuw Amsterdam © 2008
Oorspronkelijke titel: Voi non sapete. Gli amici, i nemici, la mafia, il mondo nei pizzini di Bernardo Provenzano © 2007